Majorka (španski i katalonski: Mallorca) je najveće ostrvo u Španiji. Nalazi se u Sredozemnom moru i deo je arhipelaga Balearska ostrva (katalonski: Illes Balears, španski: Islas Baleares). Kao i druga Balearska ostrva, Ibiza, Formentera i Menorka, ostrvo je popularna turistička destinacija. Od šezdesetih godina 20. veka, postala je sinonim za masovni turizam. Ime potiče od latinskog insula maior, „veliko ostrvo“; kasnije Maiorica.
Glavni grad ostrva, Palma de Majorka, je takođe i glavni grad autonomne pokrajine Balearska ostrva. Himna Majorke je La Balangera.

Majroka ima dva planinska regiona od kojih su oba dugačka oko 70 km. Oni se nalaze na severozapadu (Sera de Tramuntana ili Tramuntana masiv) i na istočnoj trećini ostrva. Najviši vrh na Majorki je Puđ Mađor (1.445 m) na Serra de Tramuntana. Na njemu se nalazi vojno područje, a obližnji vrh Puđ de Masanelja je najviši dostupni vrh (1.364 m). Na severoistočnoj obali nalaze se dva zaliva: Badija de Poljensa i veći, Badia d’Alkudija. Severna obala je uglavnom strma i ima mnogo grebena. Centralna oblast koja se širi oko Palme je uglavnom prostrana plodna ravnica poznata kao Es Pla.

Klima je mediteranska, sa više padavina na Serra de Tramuntana. U ravnici su leta topla, zime umerene do hladne, a najhladnije su na masivu Tramuntana; u ovom delu ostrva nisu neuobičajene snežne padavine tokom zime.

Pored ostrva se nalaze dva mala nenastanjena ostrva: Kabrera (jugoistočno od Palme) i Dragonera (zapadno od Palme).

Istorija[uredi]
Osnivanje Majorke[uredi]
Majorka je bila nastanjena od preistorijskih vremena. Otkriveni su grobovi i tragovi naselja iz paleolitskog doba (6000–4000. p. n. e.). Rimljani su osvojili Majorku 123. p. n. e. pod Kvint Cecilije Metelom. Ostrvo je pod rimskom vladavinom cvetalo, a u to vreme su osnovani gradovi Pollentia (Alkudija) i Palmaria (Palma de Majorka). Na ostrvu su gajene masline, vinogradi, a proizvošena je i so. Majorkanski vojnici su bili cenjeni u rimskim legijama zbog svoje veštine u bacanju praćke.

Vandali su opustošili ostrvo 426. godine, a pripojili su ga svome carstvu 465. Godine 534. Majorku je osvojila Vizantija, i upravljala njome kao delom provincije Sardinija. Pod vizantijskom vlašću je cvetalo hrišćanstvo pa je podignut veći broj crkava. Ali od 707. ostrvo su neprestano napadali muslimanski pljačkaši iz severne Afrike.

Kordopski halifat je 902. godine osvojio Majorku, donevši novi period prosperiteta ostrvu. Kad je halifat bio na vrhuncu, Mavri su unapredili poljoprivredu navodnjavanjem, a razvili su i lokalne zanate. Pošto se halifat 1015. raspao, započela je era opadanja. Majorka je došla pod upravu vladara taife Denija, a od 1087. do 1114. bila je nezavisno poglavarstvo. Međutim, jedna ekspedicija iz Pize i Katalonije je 1114. osvojila ostrvo i držala Palmu pod opsadom 8 meseci. Kad je grad pao, osvajači su se povukli, a zamenili su ih Almoravidi iz severne Afrike, koji su vladali so 1203. Almoravide je isterala dinastija Almohada koji su vladali do 1229. Iskoristivši konfuziju i nerede, kralj Đaume I Osvajač je izvršio invaziju sa 15.000 vojnika i 1.500 konja, i pripojio ostrvo Aragonskoj kruni posle tromesečnog vojnog pohoda.

Posle smrti Đaumea I 1276. njegovi sinovi su podelili kraljevstvo. Đaume II postao je kralj nove Kraljevine Majorka. Godine 1344. kralj Pere IV od Aragona osvojio je i vratio ostrvo kruni.

Od 1479. Aragonska kruna se brakom između Fernanda Aragonskog i Izabele od Kastilje ujedninila sa Krunom Kastilje. U ranom 18. veku, Rat za špansko nasleđe okončan je ujedinjenjem španske monarhije. Godine 1716. Dekretom iz Nueva Plante, Majorka je postala deo španske provincije Baleari, koja odgovara današnjim Balearskim ostrvima.